حسین ثنایی مشهدی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 996/ 995 ق)، شاعر،متخلص به ثنایى. خواجه حسین در مشهد متولد شد. در اوایل جوانى شعر نمى‏گفت، ولى به دنبال رؤیایى به شاعرى روى آورد، بى‏آنكه مقدمات آن را طى كند. همین بى‏توشگى از مقدمات ادبى، همواره موجب طعن مخالفان در حق وى بود و سخن او را نارسا مى‏دانستند. در همان آغاز شاعرى، سلطان ابراهیم میرزا، كه خود مردى شاعر و هنرپرور بود او را تحت حمایت خود قرار داد و خواجه حسین «ساقى‏نامه» خود را در ستایش او سرود. پس از شهادت شاهزاده مزبور، به قزوین رفت و ضمن قصیده‏اى شاه اسماعیل دوم را مدح گفت، ولى مقبول طبع وى واقع نشد و ثنایى از بیم جان به هندوستان گریخت. نخست، در سلك شعراى دربار اكبرى منتظم شد اما ترقى چندانى نكرد؛ لذا، دست اخلاص و ارادت به دامن حكیم ابوالفتح گیلانى زد و حكیم او را در كنف حمایت و تربیت خود قرار داد و در نتیجه كارش بالا گرفت ابوالفتح، در شمار ستایشگران میرزا عبدالرحیم خان خانان سپهسالار درآمد. وى در لاهور وفات یافت و در همان جا دفن شد اما مدتى بعد خانواده‏ى وى جنازه‏ى او را به مشهد منتقل كردند. از آثارش: «دیوان» اشعار، مشتمل بر پنج‏هزار بیت؛ یك مثنوى نیز از نوع «اسكندرنامه» به نام اكبرشاه سروده و آن را «سد اسكندر و باغ ارم» نام داده است.